Regelmatig spreek ik mensen over waar ze tegenaan lopen. Van lichte twijfel tot zwaar trauma en alles er tussenin.

Zo ook een vriendin deze week. Over een maand heeft ze een afspraak bij een psycholoog en het raakte me wat ze zei… ‘Dus over een maand, dan móet ik praten.’

‘Dan móet ik praten’

Nee! Mijn eerste reactie. Je móet helemaal niets! Jíj bepaalt het tempo, niemand anders.

Ook aan mij heeft ze niets verteld. En dat hoeft ook niet. Wie ben ik om te zeggen wat zij wel of niet moet?! Ik schrijf deze blog omdat het me raakt wat ze zei… En omdat ik zelf ervaringen heb met hulpverlening die mij níet hielp toen ik het zo hard nodig had. Ondanks deskundigheid, beloftes, etc. Alle ervaringen van mijzelf en anderen neem ik mee in mijn eigen werk als therapeut. Daarom stel ik altijd de vraag: ‘hoe is dit voor jou?’

Het raakt me omdat ik veel werk met mensen die iets traumatisch hebben meegemaakt. Velen hebben al genoeg meegemaakt met dwang en onderdrukking. Zodra je dan ook nog iets móet van je therapeut, zodra wéér iemand tegen jou zegt wat JIJ nodig hebt, is de kans groot dat je opnieuw afhankelijk wordt in plaats van dat je leert in je eigen kracht te komen staan. En dat je trauma blijft. Is dat wat je nodig hebt op dit moment?

Het enige dat je ‘moet’ is jóuw tempo volgen

Hmm… soms weet je misschien nog niet precies wat je nodig hebt of wat jouw tempo is. Ook dat is oké. Het is een geweldige stap als je hulp hebt gevraagd! De volgende stap is je therapeut ontmoeten. Wennen. Kennismaken. Voelt het veilig? Neem je tijd. Voel je vertrouwen? Ook dat heeft tijd nodig. Voelt het oké om met hem of haar te delen wat er is? Om erover te vertellen, wat jíj erover kwijt wilt?

‘Nee’ is ook een antwoord.
Ook tegen een therapeut!

Oef, dit gaat me echt aan het hart… Ik zal met je delen waarom…

Een ‘professional’ die mij jarenlang ‘hielp’ wist steeds precies wat er mis was met mij. Hij wist steeds precies wat ik nodig had, ook toen ik zelf zei dat dat niet zo was. Want hij was master in zijn vakgebied, en ik wist echt niet wat ik wilde of nodig had…toch? Ook niet toen ik weer opnieuw ‘nee’ zei… Hij wilde me alleen maar helpen… toch?

Ik durfde er met niemand over te praten. Want ik had het zelf opgezocht. Ik had hem zelf gevraagd om me te helpen… denk ik. En ik schaamde me… het voelde ondankbaar… en heel verwarrend…!

En als je er niet over wilt praten…?

Gelukkig zit de ‘oplossing’ lang niet altijd in de woorden. Soms wil je niets vertellen en dat is je goed recht. Misschien wil je wat gebeurd is dolgraag verwerken, maar dan zónder alle woorden. Zonder eindeloos te ‘moeten’ praten. Zonder alle verhalen. Dat kan ook. Gelukkig wel!

‘Ik móet erover praten,’ raakt me dus. Enorm! Ik ontmoet zoveel mensen die te maken hebben met dominantie en (sexueel) trauma. En ook al heb ik daar ook zelf voldoende in meegemaakt, ik WEET niet hoe het voor jou is. Ik WEET niet wat JIJ nodig hebt. Ik kan er wel voor je zijn. Naar je luisteren, ook zonder woorden. En je ondersteunen in wat JIJ nodig hebt om hier sterker uit te komen.

Ik zie je… en je bent welkom, met alles wat er is.

Deel dit artikel via: