Ik moet het ‘gewoon’ accepteren… want het is zoals het is…
maar ik wil nog steeds dat het anders is… Wat kan er wel?
Herken je dat? Dat het soms enorm moeilijk is om te accepteren dat het is zoals het is?
Dat het niet anders is. Wat het ook is. Nu of in het verleden. Dichtbij of verder weg.
Maar… ‘gewoon accepteren’ bestaat niet
Machteloosheid, niet mijn favoriete gevoel… maar afgelopen week kwam ik ‘em weer flink tegen. Mijn jongste dochter zit klem en ik kan mijn kids niet beschermen tegen pijn, verdriet, zichzelf of anderen teleurstellen, etc. Mijn moeder herinnerde me: je kinderen hebben hun eigen pad te lopen, hun eigen dingen te ontdekken, of ze nu klein of groot zijn. Het enige wat ik kan doen, is er voor haar zijn… en…
- zélf steun van mijn ouders toelaten, zodat ik haar voordoe dat ze steun mag toelaten van haar ouders. Zodat ze het niet alleen hoeft te doen en zodat ik haar nóg beter kan steunen.
- datgene waar zij in klem zit, in mezelf oppakken en verwerken, zodat zij het niet meer (alleen) hoeft te dragen én zodat zij meelift op mijn verwerkingsproces (dus ik heb een familieopstelling geboekt… ik zeg altijd: ik kan mijn kinderen niet leren op hun handen te lopen, als ik zelf op mijn voeten blijf lopen, dus ik zal de eerste stap in mezelf mogen zetten)
- en nog iets heel belangrijks…
Wat kun je doen als je iets niet kunt veranderen?
- Strijden met de realiteit. Daar kun je (onbewust) 24/7 mee bezig zijn en kost heel veel energie… of…
- Instemmen met wat er is… Dus ‘toegeven’ dat het is zoals het is… omdat… het is… zoals het is…
Dus ‘ja’ zeggen tegen wat er is…
hoe moeilijk ook…
Soms lukt dat alleen als je óók ‘nee’ zegt. Want soms is het gewoon echt niet oké, wat er nu is, wat er gebeurd is, wat je voelt of denkt of zelfs wat in de maatschappij of in de wereld gebeurt…
Ik vraag je dus niet om het te accepteren. Maar om in te stemmen.
Dus bewust ‘ja’ zeggen én bewust ‘nee’ zeggen.
Dus: het is wat het is én ik wil dat het anders is…
Dát is wat er is: de realiteit én je weerstand ertegen.
Het klinkt misschien heel contra-productief, maar instemmen met de realiteit én met je weerstand ertegen, is enorm hel(p)end in elke situatie.
Ik heb me bijvoorbeeld eerst ruim een week verzet tegen mijn hernia. Dat veranderde de situatie niet, hielp de hernia niet en kostte me wél heel veel energie. Maar mezelf voor de gek houden en doen alsof ik ’t accepteerde, hielp ook niet… Pas toen ik instemde met de weerstand die ik voelde, kon ik ook úit de weerstand komen… en kon de genezing starten…
Wat vind jij te moeilijk om te accepteren?
En kun je al instemmen met dat het is wat het is?
Fijn als je deelt.
Je bent welkom zoals jij jij bent.
Mijn ervaring is, dat je zelfs de moeilijkste situaties kunt verlichten met een familieopstelling. Je bent welkom om het te komen ervaren… bij een van de familieopstellingen workshops, de opleiding of tijdens een gratis webinar.
Liefs, Hanneke